به گزارش آخرین نیوز، « داشتن اعتماد مردم بهتر از دادن وام است » عنوان يادداشت روز روزنامه جهان صنعت به قلم سالار ايرانزاد است که ميتوانيد آن را در ادامه بخوانيد:
يکي از خصوصيات بزرگان برنامهريزي و اجرايي اين کشور بيتوجهي به علل و ريشههاي مشکلاتي است که پيش ميآيد و بعضا تداوم دارد. نمونههاي بارز اين خصوصيت را ميتوان در جاريشدن سيل پس از باراني مشاهده کرد که در خيلي از نقاط کشور براي نزول آن نماز مخصوص ميخوانند. سيل ميآيد و ميکشد و ويران ميکند اما مسوولان مربوطه به فکر ريشهيابي علل اين امر و پيدا کردن راهي براي عدم تکرار آن نيستند يا تصادفاتي که بعضا به قتل عام شباهت دارند و تا چند روز پس از وقوع، مسوولان مربوطه سراسيمه شده و قدري عذاب وجدان گرفته و سپس بهزودي همه چيز فراموش ميشود بدون آنکه بهدنبال طرح چرايي موضوع و يافتن راهکاري جدي و اساسي براي جلوگيري از آن باشند، نهايت شدت عمل عزيزان مسوول منجر ميشود به افزايش جرايم رانندگي!! و دوباره دور باطل مرگهاي ناشي از تصادفات جادهاي.
اختلاسهاي با مبالغ نجومي، کاهش بيامان سطح جنگلهاي کشور، مهاجرت روستاييان به حاشيه شهرها، کاهش سن اعتياد و گسترش روزافزون آن، افزايش پديده شوم سرطان و عادي شدن شيوع آن در کشور و... موارد بسياري از اين دست که هر ساله و هر ماهه و هر روزه آسيبهاي قابل توجه مالي و مادي و همچنين روحي و رواني به پيکره اين جامعه وارد ميکنند اما علتيابي نشده و ريشه مشکل از جا کنده نشده بنابراين دور باطل موارد همچنان ادامه دارد. و اما آنچه موجب نگارش اين مطلب شده است، اقدام اخير بزرگان بازار پولي، مالي، اقتصادي و صنعتي کشور است که بدون اينکه علت انفعال مردم و نخريدن خودرو را بررسي و آن را عالمانه و ريشهاي برطرف کنند، مشکل را با پرداخت وام به ظاهر حل کردند! غافل از اينکه اين وام به مثابه رشوه به مردم براي رونق دادن موقت و تصنعي به بازار کالايي است که مردم از خريد آن رويگردانند. تازه مشکل انباشت خودرو در پارکينگ سازندگان و بيزاري مردم از خريد آنها کاملا روشن و شفاف بوده و هيچ نيازي به نشستن و غور و تفکر کردن نيست. علت نخريدن خودرو توسط مردم فقط به جهت بياعتمادي است که سازندگان آنها در مردم ايجاد کردهاند. اين بياعتمادي ناشي از سه عامل است: کيفيت پايين، قيمت بالا و بيتوجهي و دهنکجي به مردم که به پشتوانه رييس و صاحب بزرگ و قدرقدرت خود که همان دولت محترم است، طي سالهاي متمادي و بهخصوص طي يک دهه گذشته بر مردم روا داشتهاند. اگر از تعارفات گذشته و قدري بيپرده و منصفانه به موضوع نگريسته شود، ملاحظه ميشود که واقعا خودروسازان با مشتريان خود بهقدري موهن برخورد کردهاند که باورش براي سازندگان سال و مشتريمدار (خارجي) غيرممکن است. انحصار توليد خودرو در دست دو شرکت متعلق به يک سازمان، ممنوعيت رقابت خودرو خارجي در ايران از طريق بستن تعرفههاي گمرکي سنگين و غيرقابل تحمل (جز براي عدهاي نورچشمي و آقازاده و وابستگان به کانونهاي قدرت و ثروت)، تحميل هر قيمتي که عزيزان خودروساز بخواهند و از همه بدتر و زنندهتر نحوه برخورد آن عزيزان با مشتريان مستاصلي است که چارهاي جز خريد محصولات آنها ندارند در دنيا مثالزدني است.
خودروسازان کرهاي براي نقص در سيستم کمربند ايمني، آن هم نه در قالب قاعده بلکه بهطور استثنا، فراخوان صدها هزار خودرو ميدهند و در حالي که يک اشتباه يا در بدترين شکل آن يعني يک تقلب به موضوع شرکت فولکسواگن عنوان رسوايي داده ميشود، سهامش به بدترين شکل ممکن سقوط ميکند و موارد بسيار زيادي که براي ما مردم ايران اين همه تعهد و مشتريمداري باورنکردني و حيرتانگيز است. اگر خودروسازهاي ايراني خودرويي بسازند که درخور شان اين ملت باشد، با قيمتي بفروشند که مبتني بر حاشيه سود مناسب و عادلانه باشد و در نهايت اينکه اگر در دوران گارانتي به کسي که مشکلي براي ماشينش ايجاد شده اگر هم دلجويي نميشود حداقل توهين نکنند و از عباراتي مانند «همينه که هست»، «نداريم»، «برو از بيرون تهيه کن بيار تا ببنديم»، «برو به هر کي ميخواي بگو» و امثالهم استفاده نکنند بلکه براي متقاضيان محصول خود حقي قائل باشند و به آنها نگاه از بالا به پايين و ترحمآميز نداشته باشند، نيازي به دادن وام نيست. اگر مشتري خودرو ايراني بداند که اتومبيلش از حداقل استحکام لازم و کيفيت مناسب برخوردار است و اطمينان حاصل کند که آنچه خريده به قيمت عادلانه و منصفانه بوده و اين دلگرمي را داشته باشد که اگر براي خودرويي که خريده است خرابي يا مشکلي پيش بيايد، خدمات بعد از فروش شرکت سازنده به فوريت و با احترام و خوشرويي آن مشکل را برطرف ميکند، هيچ نيازي به وام دادن به آنها و ايجاد انگيزههاي کاذب و کوتاهمدت نيست. صنعت خودرو کشور بايد به درجهاي از رشد و بلوغ کيفي، اقتصادي و اخلاقي برسد که در شرايط مساوي از بين هرچند نوع خودرو خارجي، خريدار ايراني با طيب خاطر خودرو ايراني را انتخاب کند. براي جذابيت و مطلوبيت کالاي ايراني بهطور اعم و خودرو بهطور اخص، مهمترين عامل اعتماد است نه وام.