روزنامه گاردین در سرمقاله خود آورده است که رئیس جمهوری آمریکا حق دارد دربرابر فشارهای انگلیس و فرانسه برای مسلح کردن مخالفان دولت سوریه مقاومت کند.
به گزارش ایسنا، در سرمقاله این روزنامه انگلیسی آمده است: «جنگ داخلی در سوریه طی روزهای اخیر نشان داده که تا چه حد میتواند به صورت بالقوه کل منطقه خاورمیانه را بیثبات کند. پس از حملات هوایی اسرائیل به سوریه، حزبالله اذعان کرده که نیروهایش در کنار نیروهای بشار اسد، رئیس جمهوری سوریه با تهدیدهای خارجی و اقدامات مخالفان مقابله میکنند و به سوریه پیشنهاد داد تا با رزمندگان کاملا مسلح حزبالله به این حملات پاسخ دهد.
با دخیل بودن حزبالله در تضمین امنیت مجرای ارتباطی اسد با دریا و در حالی که تنشها میان دولت نوری المالکی، نخست وزیر شیعه عراق با تظاهرکنندگان در استانهای سنینشین این کشور بالا گرفته، پیشبینی این امر سخت نیست که درگیری در منطقه در عراق، سوریه و لبنان به راحتی ادامه یابد؛ جنگی که تاکنون در سوریه باعث کشته شدن 70 هزار تن، بیخانمانی 4 میلیون نفر از ساکنان این کشور و فرار یک میلیون نفر به کشورهای همجوار شده و میتواند بدتر هم شود.
و به همین دلیل است که باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا حق دارد در برابر فشارهای دولتهای انگلیس و فرانسه برای مسلح کردن مخالفان دولت سوریه مقاومت کند و به جای آن اقداماتی را برای سازش بینالمللی با روسیه انجام دهد.
در حالی که "ارتش آزاد سوریه" در حال از دست دادن موقعیت و احتمالا اتحاد خود در کشور است - تمام یگانهای این ارتش در حال مغلوب شدن از نیروهای حرفهایتر جبهه النصرة هستند که با القاعده در ارتباط است- مشخص شده تسلیح برنامهریزی شده مخالفان با استفاده از سلاحهای پیشرفته راه حل تغییر در توازن قوا نیست.
اسد ممکن است کنترل خود را بر بسیاری از مناطق سوریه از دست دهد اما ارتش وی پیوستگی و اتحاد خود را هیچگاه از دست نمیدهد چرا که از قدرتی عظیم و کوبنده برخوردار است و هیچ نشانی هم از اینکه اسد در آینده نزدیک سقوط کند، وجود ندارد.
حقیقت امر این است که تمامی کشورهایی که از گروههای مخالف دولت اسد حمایت میکنند دو گزینه پیش رو دارند که هیچ یک از آنها آسان نیست. همانطور که در گزارش منتشر شده روابط خارجی شورای اروپا آمده، ناکامی کنونی درخصوص جنگ سوریه ناشی از ناتوانی در انتخاب میان دو گزینه است که آنها راهحلهای نظامی و دیپلماتیک هستند.
در مورد گزینه نظامی باید گفت که خود غرب به ویژه فرانسه به دنبال این است که جبهه النصرة را که یکی از مخالفان افراطی اسد است، به عنوان یک سازمان تروریستی اعلام کند و برای این منظور سازمان ملل را تحت فشار قرار میدهد. دومین مورد گزینه دیپلماسی است که در آن اسد سرانجام موافقت کند تا از سمت خود کناره گیری کند.
اما حقیقت این است که جامعه بینالملل با دو گزینه نگران کنندهتر و ناخوشایندتر مواجه است. یکی از آنها نظامیگری کامل با استفاده از ایجاد مناطق پرواز ممنوع و تسلیح مخالفان با استفاده از سلاحهای سنگین است و دیگری همانطور که در گزارش شورای روابط خارجی اروپا آمده، کاستن از تنشهاست.
همزمان با کشتارهای گسترده و روزانه در سوریه، پیدا کردن یک بدیل برای اقدامات حکومت اسد، چندان غیراخلاقی به نظر نخواهد رسید. این روند میتواند باعث شود تا به این نتیجه برسیم که آیا بوسنی دیگری مقابل چشمان ما در حال شکلگیری نیست؟
با این حال در یک دوره زمانی طولانیتر، تداوم درگیریها با استفاده از مسلح کردن مخالفان به نظر کمتر جذاب میرسد و شاید تکرار جنگ عراق باشد. شاید این روند به وسیلهای برای کشتار روزانه شهروندان سوری بدل شود و باعث شود تا کشورهای حامی دولت سوریه چون روسیه و ایران به ارسال سلاح و تجهیزات جنگی پیشرفتهتر به نیروهای حامی اسد بپردازند.
چرا باید فکر کنیم که اسد، حزبالله و ایران بایستی از جنگی که به موجودیتشان بستگی دارد، دست بکشند؟ و پیروزی آنها در حال حاضر دقیقا به چه چیزی شبیه خواهد بود؟ سوریه رها از اسد نیز همچنان اقلیت مسلح علوی این کشور را در بیم جانشان قرار خواهد داد. جنگ داخلی سوریه در نهایت باعث میشود تا سقوط اسد در بازه زمانی طولانیتری صورت گیرد. علاوه براین، پیروزی در کشمکشهای سوریه تضادها میان گروههای رقیب سوری را آشکار خواهد کرد. کاملا معلوم است که سوریه پس از اسد، لیبی دیگری خواهد بود.
تمامی این موارد باعث مطرح شدن یک مورد جایگزین درخصوص جنگ سوریه میشود که همان کاهش تنشهاست؛ موردی که به صورت زنجیرهای طولانی از تعهدات است که حتی میتواند در داخل سوریه به عنوان یک وطنفروشی مطرح شود. این روش با فشار بر کشورهای حوزه خلیج فارس امکان پذیر خواهد بود تا به مخالفان دولت سلاح ندهند. اگر این اتفاق رخ ندهد، هیچ راهحل سیاسیای امکانپذیر نخواهد بود.
همچنین این روند بدان معناست که مخالفانی که خانوادههایشان با استفاده از تسلیحات دولت اسد قتل عام میشوند، قبول کنند که وی همچنان بخشی از روند گذار در سوریه باشد. توافق بر سر این کار برای جان کری و سرگئی لاوروف تنها 24 ساعت وقت میگیرد. برای کشورهای حامی دولت اسد چون روسیه قطع حمایت نظامی از حکومت دمشق باید به این شرط باشد که اسد برای دولت انتقالی یک برآیند باشد نه یک پیششرط.
تنها با نرساندن اکسیژن به آتش این جنگ است که میتوان طرفین را به پشت میز کشاند؛ اقدامی که نیازمند اعمال فشار پیوسته تمامی گروهها و طرفهای درگیر است.»