مادر ورزشها حال و روز چندان خوشی ندارد و شکوه و گلایه ورزشکاران و قهرمانان این رشته یکی پس از دیگری به گوش میرسد.
دوومیدانی ایران که در یک دهه گذشته به درخشش تک ستارههای خودش دلخوش بوده، در بازیهای آسیایی اینچئون موج بزرگی از ناکامی را تجربه کرد و به غیر از نشان طلای احسان حدادی و نقره لیلا رجبی، موفقیت دیگری را برای ورزش ایران رقم نزد. ناکامی بزرگی که با حواشی و اتفاقاتی نادر نیز همراه بود و تصویر تاریکی از دو ومیدانی ایران را به نمایش گذاشت. اتفاق تلخی که حتی واکنش وزیر ورزش را نیز به دنبال داشت و بحث برکناری رئیس فدراسیون دوومیدانی را در پی داشت. هرچند که مانند بسیاری از موضوعات دیگر، تب ناشی از ناکامی دوومیدانی ایران در بازیهای آسیایی اینچئون نیز خیلی زود فروکش کرد و
پرونده بررسی دلایل این ناکامی و برخورد با عوامل آن بایگانی شد! متاسفانه با وجود گذشت چند ماه از این ناکامی بزرگ و در پیش بودن رقابتهای مهم بین المللی از جمله مسابقات قهرمانی آسیا و المپیک 2016 ریو، نه تنها کوچکترین قدم مثبتی برای آماده کردن زمینه لازم برای کسب موفقیت برداشته نشده، بلکه شاهد سقوط آزاد و بحرانی جدی هستیم که ریشه در عدم در اختیار داشتن منابع مالی و بیتوجهی مسئولان ورزش دارد. ضمن اینکه نباید از کنار مدیریت خنثی و بیانگیزه رئیس فدراسیون دو ومیدانی به سادگی بگذریم که سهم زیادی در تلنبار شدن مشکلات دارد.
رئیسی که به مانند ورزشکارانش فقط از بیپولی و مشکلات مالی ناله میکند و کوچکترین مهارتی در زمینه اقتصادی و جذب منابع مالی از خودش نشان نداده است! در حالیکه شعار همیشگی مسئولان وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک، توجه ویژه به رشتههای مدال آور بوده و هست، دوومیدانی ایران کوله باری از مشکلات و کم و کاستیها را به خودش میبیند و برای در اختیار داشتن امکانات لازم، دست گدایی دراز میکند! مشکلاتی که حتی سادهترین امکانات تمرینی را هم از قهرمانان این رشته ورزشی دریغ کرده و شرایطی سخت و دشوار و البته ناامید کننده را بوجود آورده است.
ورزشکاران مواد مختلف دوومیدانی در حالی باید آماده مسابقات قهرمانی آسیا شوند که با مشکلات عدیدهای از جمله محل تمرین مناسب، نداشتن مربی و رقابت تدارکاتی با حریفان طراز اول رنج میبرند. عواملی که موجی از ناامیدی را در بین ورزشکاران مرد و زن این رشته ورزشی بوجود آورده و کار را تا جایی پیش برده که قهرمانانی چون احسان حدادی و صمیمی را هم برای کسب مدال دچار شک و تردید کرده است. قهرمانانی که بیشتر وقت خود را برای شکوه و گلایه از مشکلات و عدم در اختیار داشتن امکانات صرف میکنند تا تمرین کردن و بالا بردن رکوردها! اگرچه کمبود منابع مالی و بودجه اختصاصی در شکل گیری این مشکلات نقش اساسی دارد اما نباید فراموش کرد که عدم برنامه ریزی درست و دقیق از سوی مدیریت حاکم بر دو ومیدانی و نبود نگاه حرفهای نیز در تشدید این مشکلات و بحران بهوجود آمده سهم بزرگی داشته و دارد که قطعا بخش اعظمی از آن به توان مدیریتی افشین داوری و تیم مدیریتیاش در فدراسیون دوومیدانی برمی گردد.
متاسفانه عدم کار کارشناسی در وزارت ورزش و دست و پاگیر بودن قوانین مجامع انتخاباتی، باعث شده تا روسای فدراسیونهای ورزشی تحت هر شرایطی و با هر کیفیتی به لحاظ عملکردی، دوره چهارساله خودشان را سپری کنند و حتی با وجود ناکامی عینی و مشهود با خیال آسوده به کرسی ریاست خودشان تکیه بزنند!
منبع: روزنامه قانون