به گزارش آخرین به نقل از مهر، عباس رافعی کارگردان سینما با اشاره به اینکه فیلم سینمایی «آوازهای سرزمین من» فرم شرکت در سی و سومین جشنواره فیلم فجر را پر کرده است، درباره روند ساخت این فیلم گفت: با بالا گرفتن حمله تروریست ها و گروه های تکفیری در منطقه، امور بین الملل سازمان صدا و سیما قصد داشت فیلمی درباره حوادث منطقه بسازد که با سفارش چنین فیلمی به امیرحسین شریفی به عنوان تهیهکننده و کمک های بنیاد سینمایی فارابی، نقطه آغازین ساخت چنین فیلمی کلید خورد. در همان زمان اتفاقی در یکی از شهرستان های سوریه با عنوان «ربله» رخ داده بود و داستان واقعی این شهر الهام بخش سناریو ما شد و تصمیم گرفتیم سناریویی براساس این داستان واقعی بنویسیم.

وی ادامه داد: در شهرستان ربله و در آستانه ازدواج 2 خانواده، داعش به این شهرستان حمله می کند و زن ها را می دزدد و عروس هم یکی از این دزدیده شده ها است. با استفاده از این اتفاق فیلمنامه ای نوشته شد درباره دختر و پسری که قصد ازدواج دارند و پسر برای خرید مراسم عروسی از شهرستان خارج می شود که همزمان تروریست ها به این شهرستان حمله می کنند و زن ها را می ربایند. سعی کردیم به این داستان موقعیت دراماتیک بدهیم به همین دلیل این مرد به جستجوی عروس گمشده خود می رود.
کارگردان فیلم سینمایی «فصل فراموشی فریبا» بیان کرد: با توجه به اینکه داستان فیلم چنین فضای عاشقانه ای را در درون خود دارد، سعی کردیم به وسیله روایت دانای کل در موقعیت های مختلف قرار بگیریم. به این معنا که نشان دهیم زنان ربوده شده در چه وضعیتی قرار دارند، شهر در چه شرایطی است و داماد جوان چه تلاشی را برای پیدا کردن عروس خود می کند. این روایت دانای کل بهانه ای شد تا موقعیت گروه های تروریستی در منطقه و بی پناه بودن مردم عادی در مقابل حملات این گروه های تروریستی هم به تصویر کشیده شود.


وی با اشاره به اینکه قهرمانان داستان قبل از ورود نیروهای تروریستی در منطقه در حال شادی و پایکوبی هستند و یک زندگی طبیعی و پر از شادی دارند، اما این زندگی شیرین ناگهان تلخ می شود، ادامه داد: امیدوارم این فیلم بتواند در کشورهای عربی نیز اکران شود، در واقع این فیلم جزو اولین فیلم هایی است که با موضوع داعش ساخته شده و می تواند در منطقه مورد استقبال قرار گیرد.
رافعی در پایان گفت: با توجه به اینکه ممکن است نشان دادن تصاویر خشونت آمیز گروه های تروریستی مانع نمایش «آوازهای سرزمین من» شود، وارد این حیطه نشدیم. سعی نکردیم در مقابل دوربین خشونت های اغراقآمیز این گروه را به تصویر کشیم، بلکه در مورد این خشونت ها در فیلم صحبت می شود، البته بخشی از کشتارها در فیلم نشان داده می شود اما خشونت هایی مانند سربریدن ها در این فیلم به تصویر کشیده نشده است.


