علی‌اکبر رائفی‌پور کارشناس و تحلیلگر سیاسی در واکنش به این خبر نوشت:
معنای عملی این ترتیب و اولویت بندی روشن است:
اول گره انرژی و اقتصاد خودشان باز شود و فشار نارضایتی‌ها و اعتراضات و آشوب های خیابانی داخلی‌شان پایین بیاید؛ بعد ایران برای گرفتن امتیاز، دوباره پای میز مذاکرات فرسایشی بنشیند.
وقتی خرشان از پل گذشت، دوباره روز از نو، روزی از نو!
خریت هم حدی دارد!
ایران چند بار این مسیر را آزموده؛ حاصلش کدام توافق پایدار و کدام تضمین قابل اتکا بوده است؟
اعتماد دوباره، بدون تضمین عملی و اجرای متقابل تعهدات، یا حماقت و جهالت است یا خیانت به تجربه و منافع مردم.