اکنون، در حالی که از امضای تفاهمنامه اسلامآباد زمان زیادی نگذشته، شاهد تهدیدهای پیاپی دشمنان هستیم. دشمن نه در لفافه، که با صراحت کامل، از باقی ماندن ساختار فشار و تهدید سخن میگوید و بند اول تفاهمنامه را که دو طرف را به «خودداری از تهدید یا استفاده از زور» مکلف کرده بود، به سخره گرفته است.
دونالد ترامپ در صفحه شخصی خود مینویسد: «ما از روی ناچاری پای میز مذاکره نرفتیم، ایران این کار را کرد. کار آنها تمام است! آنها هیچ پولی دریافت نمیکنند، حتی ده سنت!» او پیشتر گفته بود: «اگر خوشرفتار نباشند، دوباره ضربه میخورند».
بنیامین نتانیاهو نیز در حالی که آمریکا مدعی مهار اوست است، نه تنها به بمباران علیه لبنان ادامه میدهد، بلکه علیه ایران لفاظی میکند. این اظهارات و اقدامات، نقض آشکار و غیرقابل انکار تفاهمنامه است.
اما سوال کلیدی و نگرانکننده اینجاست: چرا مسئولانی که به فرموده رهبر انقلاب، امام مجتبی خامنهای، مسئول اجرای دقیق شروط و حفظ منافع ملی هستند، هیچ واکنش مناسب و متناسبی نشان نمیدهند؟ سکوت در برابر تهدید صریح ترامپ به ضربه زدن دوباره و عربدهکشیهای نتانیاهو به چه معناست؟
ملت مبعوث شده انتظار دارد مسئولان تفاهم، همانطور که برای امضای آن پیشقدم شدند، اکنون برای پاسداری از شروط آن و پاسخ به گستاخی دشمن نیز در میدان باشند، پیش از آنکه این تفاهم نیز به سرنوشت تلخ گذشته دچار شود.