نخستین نکتهای که در این پیام جلب توجه میکند، تصریح به مخالفت ذاتی با اصل توافق است. عبارت (در اصل، نظر دیگری داشتم) نشان میدهد که اجازه صادرشده، یک اجازه مشروط و مبتنی بر تعهدات دولت بوده، نه یک تأیید قلبی و بیچونوچرا.
بهعبارت دیگر، اگر تعهدات یادشده - یعنی صیانت از حقوق ملت و جبهه مقاومت و عدم زیادهخواهی دشمن - محقق نشود، اساس این اجازه زیر سؤال خواهد رفت.
دومین نکته، نحوه مواجهه ایشان با مردم است. جایی که میفرمایند (ما یعنی شما ملت سرفراز و این بنده حقیر... در انتظار تحقق شرایط خواهیم بود) عملاً مسئولیت نظارت بر اجرای تعهدات را بهدوش مردم میگذارند. این حرکت، بیش از هر چیز شبیه به یک هل من ناصر ینصرنی خطاب به ملت است؛ فراخوانی برای مطالبهگری مستمر و نقشی که تنها از عهده مردم برمیآید.
اما آنچه از این پیام بیشتر به گوش میرسد، یک تغییر راهبردی ظریف است: گویی نظام، بار سنگین نظارت و فشار را از دوش خود برداشته و بر دوش مردم نهاده است. اینجا نقطهای است که نیاز به هشدار جدی دارد.
اینجا، همه چیز به واکنش ما بستگی دارد. از این لحظه به بعد، سه راه پیش روی ماست:
۱. سکوت و انفعال: اگر چشمپوشی کنیم و گمان کنیم که بالاخره رهبری اجازه داده، پس همه چیز درست است ،در دامِ یک اشتباه استراتژیک بزرگ خواهیم افتاد. اجازه، مشروط بوده و نظارت بر آن، به عهده مردم گذاشته شده است.
۲. مطالبهگری هوشمندانه: اگر هشیار باشیم، هرگونه زیادهخواهی از سوی طرف آمریکایی را رصد کنیم و از دولت و تیم مذاکرهکننده پاسخهای شفاف بخواهیم، در مسیر درست قرار گرفتهایم. حمایت از ولایت فقیه، به معنای چشمبستن بر کوتاهیهای مجریان نیست؛ حمایت واقعی، حمایت همراه با بصیرت، نقدِ سازنده و حضورِ هوشمندانه در صحنه است.
۳. واکنش دیرهنگام: اگر امروز نظارت نکنیم فردا وقتی نتایج ناخوشایند این توافق آشکار شود، نه تنها کسی مسئولیت آن را نمیپذیرد، بلکه فشار و هزینه سنگین آن، بر دوش همان ملتی خواهد بود که امروز سکوت کرد.
در نتیجه
پیام اخیر، بیش از آنکه یک اطلاعیه ساده باشد، یک فراخوان پنهان است. فراخوانی برای انتقال بار سنگین نظارت و فشار به دوش مردم. از شما خواسته میشود که این مسئولیت تاریخی را جدی بگیرید و با حضور هوشمندانه خود، نه تنها پشتیبان ولایت فقیه باشید - که این حمایت باید همیشگی و پایدار باشد - بلکه از مجریان نیز بخواهید که به تعهدات خود عمل کنند.
هشیار باشید که امروز، روز تعیینکنندهای برای آینده ایران است. و شما، نقشی بیبدیل در این تعیینکنندگی دارید.
نویسنده: محمد حقی