انتخاب: با جملات هوتن قلعه نويي مي شود شرايط آقازاده هاي فوتبالي را تشريح کرد: «خيلي راحت به تمرين استقلال مي روم و با آنها تمرين مي کنم. به خاطر اين است که پسر قلعه نويي ام ... مثل روز برايم روشن است که اگر کمي زودتر از موعد به بزرگسالان بروم يا به تيم ملي دعوت شوم همه مي گذارند به حساب پسر امير قلعه نويي بودنم.»
آقازاده بودن در فوتبال دو رو دارد. ممکن است بازيکن خيلي زودتر از آن چيزي که بايد به تيم هايي برسد که شايد توانايي حضور در آنها را نداشته باشد، در همان حال فشاري که بر اين بازيکنان وارد مي شود هميشه بيشتر از بازيکنان ديگر است اما در هر صورت هيچ بازيکني بدون اتکا بر توانايي هاي فردي خود به جايي نرسيده است.
* آتيلا حجازي
آتيلا حجازي پسر ناصر حجازي در بيست و يک سالگي و در سال 1376به بزرگسالان استقلال آمد. هواداران استقلال اگر او را با پدرش به ياد نياورند تنها به خاطر پنالتي هايي که گل کرده است به ياد دارند. آتيلا دو سال در استقلال حضور داشت و بعد از جدايي ناصر حجازي از استقلال به ذوب آهن رفت. يک سال بعد از پيوستن او به ذوب آهن اين بار پدر بود که به دنبال او به ذوب آهن آمد.
يک سال ديگر زير نظر پدرش بازي کرد و اين بار همراه او به استقلال رشت رفت. با اخراج ناصر جازي از استقلال رشت، دوران حرفه اي بازي او هم پايان يافت. شايد اگر حجازي فوتبالش را در جايي غير از تيم هاي پدر ادامه مي داد حالا و در سن 36 سالگي هنوز بازيکن فوتبال بود و مجبور نبود در بيست و شش سالگي فوتبال را کنار بگذارد.
* محمد پروين
محمد پروين در تمام رده هاي سني تيم هاي پايه پرسپوليس بازي کرد و جزو بهترين بازيکنان اين تيم ها بود. به تيم هاي ملي پايه دعوت مي شد و همه اميدوار بودند که علي پروين دوم را ببينند. با وجود بازي هاي خوب شايد تنها پسر پروين بودن مي توانست سبب شود که او در هفده سالگي در تيم بزرگسالان پرسپوليس باشد.
پروين اولين بار در بازي دوستانه پرسپوليس برابر بايرن مونيخ براي تيم بزرگسالان پرسپوليس بازي کرد و در طول دو سالي که در پرسپوليس بود 14 بار به ميدان رفت، دو سالي که چندان موفقيت آميز نبود. فصل بعدي را در استيل آذين که پدرش مدير فني آن بود بازي کرد و با 15 گل بهترين گلزن فصل اول اين تيم شد.
سايپا تيم بعدي او بود و بعد از حضوري کوتاه در اسلواکي دوباره به پرسپوليس آمد و باز هم موفق نبود. پيکان در ليگ يک مقصد بعدي او بود و امسال مانند چند جا مانده ديگر در فصل نقل و انتقالات به گهر دورود پيوست. پروين ديگر کسي را به ياد پدرش نمي اندازد.
* اردلان آشتياني
اردلان آشتياني پسر ابراهيم آشتياني و هم پست اين دفاع قديمي پرسپوليس بود. اردلان در بيست و يک سالگي به پرسپوليس آمد. او پس از دو سال حضور در پرسپوليس در هما بازي کرد. آشتياني پسر در داماش لرستان هم بازي کرد که حالا همان گهر دورود است. اين بازيکن 30 ساله هم اکنون عضو تيم کاوه تهران است.
* بهتاش ميثاقيان و سينا دست نشان
آلومينيوم فصل گذشته صعود مقتدرانه اي به ليگ برتر داشت و از چند هفته قبل از به پايان رسيدن بازي ها مشخص بود که صعودکننده مستقيم به ليگ برتر خواهد بود. در همين چند هفته پاياني بود که ميثاقيان پسرش بهتاش را در دفاع چپ گاهي در دقايق پاياني بازي ها بازي مي داد. بازي دادن بهتاش براي ميثاقيان چندان بي ضرر نبود و اعتراضات تماشاگران هرمزگاني را همراه داشت.
بهتاش ميثاقيان قبل از آلومينيوم در پيام مشهد بود و آنجا هم چندان بازي نکرد. سينا دست نشان آقازاده فوتبالي ديگر و فرزند قهرمان قائمشهري ها و نساجي چي هاست. نادر دست نشان پسرش را در بيشتر بازتي هاي فصل گذشته شهرداري اراک بازي داد. بازيکن متوسطي که بعد از چند بازي مشخص شد که دوپينگي است و يک سال از حضور در بازي ها محروم شد.
* امير عابدزاده
امير عابدزاده دروازه باني که حالا در پرسپوليس است از سنين پايين زير نظر پدرش احمدرضا عابدزاده آموزش مي ديد. عابدزاده، امير را به مدارس فوتبال در خارج از کشور فرستاد تا آموزش هاي بيشتري ببيند. حضور او در آکادمي تاتنهام به او کمک کرد. امير عابدزاده پيش از آنکه به پرسپوليس بيايد در لس آنجلس بلوز آمريکا بازي مي کرد که در ليگ دوم آمريکا بود اما اگر امير نام خانوادگي عابدزاده را نداشت، حالا در پرسپوليس بود؟
شنيده مي شود که پسر يحيي گل محمدي سرمربي کنوني پرسپوليس نيز به زودي به اين جمع خواهد پيوست.
***
اما موروثي بودن فوتبال در خانواده ها مختص ايران نيست. پائولو مالديني فرزند چزاره مانند پدر هم در تيم ملي ايتاليا بازي کرد و هم در ميلان اما شايد او تنها بازيکني است که پا را فراتر از پدر گذاشته است.
افتخارات و عملکرد او با پدرش قابل مقايسه نيستند. دانکن فرگوسن فرزند سرمربي پرافتخار منچستريونايتد چندان موفق نبود و يوردي کرايف پسر يوهان کرايف اگرچه درخشش هاي کوتاه مدتي هم داشت اما بخشي از توانايي هاي کرايف بزرگ را هم در زمين نشان نمي داد و هيچ وقت هم به تيم ملي هلند نرسيد.