در سال ۹۷، محمدجواد ظریف با اشاره به قطر تأکید کرده بود که «میزان کنشگری این کشور متناسب با قدرتش است و اگر به سایر قدرتهای کوچک هم نگاه کنیم، میبینیم این محاسبات درست و مبتنی بر درک آینده است». او بر این باور بود که کشورهای کوچک میتوانند به این ترتیب کنشگری فعال در صحنه بینالمللی ایفا کنند.
چندی بعد، سعید جلیلی با کنایه به این نگاه ظریف گفت: «ملت ما نشان داد که همه دنیا غرب و نظام سلطه نیست؛ همه آنها بگویند شاه بماند اما ملت ما بگوید شاه برود و شاه نهایتا برود؛ همه آنها پشت صدام ایستادند اما ملت ما ایستاد و امروز صدام کجاست و ملت ما کجا؟ به چنین ملتی میگویید اگر میخواهید کنشگری فعال داشته باشید قطر بشود الگوی ملت ما؟!» او هشدار داده بود که تجربه تاریخی ملت ایران با الگوبرداری صرف از کشورهای کوچک قابل قیاس نیست و تنها مردم و توان واقعی ملت هستند که میتوانند نقش تعیینکنندهای داشته باشند.
اکنون، با نگاهی به سال ۱۴۰۴ و حمله اسرائیل به قطر (کشوری که به علت وابستگی صد در صدی به همین کشورهای متجاوز توان دفاعی اثرگذاری ندارد) با هماهنگی کامل امریکا و انگلیس، مشخص شد که جلیلی درست میدید؛ ایران در جنگ دوازده روزه با پشتوانه مردمی و توان افندی و پدافندی داخلی، موفق شد در برابر همه قدرتهای بزرگ از جمله امریکا، اسرائیل و ناتو بایستد و با وارد آوردن ضربات مهلک، دشمنان را مجبور به درخواست آتشبس کند.
این یعنی اگر طبق توصیههای ظریف عمل کرده بودیم و الگوبرداری از قطر میکردیم، امروز مثل قطر تحقیرشده و تو سریخور بودیم.