به گزارش سلامتیسم، آلبالو از منظر طب سنتی در گروه میوهها قرار میگیرد و مزاج آن، سرد و خشک است. معمولا در طب سنتی از عسل بهعنوان مُصلح آلبالو نام برده میشود. این میوه دارای ویژگیهای مختلفی است: قابض، تقویتکننده معده و کبد گرم، برطرفکننده تشنگی و حرارت و اسهال و استفراغ صفراوی.
آلبالو خشکشده از نوع تازه آن قابضتر است. خوردن شیره هسته آلبالو با رازیانه برای خُردکردن سنگ کلیه و مثانه و مجاری ادراری بینظیر است. خوردن یک مثقال صمغ درخت آلبالو با آب سرد، به رفع سرفه مزمن کمک میکند.
آلو نیز در طب سنتی بهعنوان یکی از میوهها شناخته میشود و مزاج آن، سرد و تر است. مُصلحهای آلو از منظر طب سنتی شامل این موارد میشوند: عناب، گلنگبین، کندر، عسل، زنیان، زیره و روغن زیتون. این میوه برای مقابله با سردرد گرم، تبهای صفراوی، تشنگی، حرارت قلب و خارش بدن مفید است.
آلو با توجه به خاصیت تقطیع و تلطیف خود، اخلاط فاسد را نرم میکند و از معده و روده خارج میسازد. بنابراین ملیّن است. اگر خلط فاسد در بدن وجود نداشته باشد، آلو بهعنوان ملیّن عمل نمیکند و موجب دفع اخلاط مفید نمیگردد.
افراد سردمزاج یا کسانی که معده سرد دارند، بهتر است آلو را با آب عسل بخورند. کسانی که از بیماریهای طحال رنج میبرند، باید آلو را قبل از غذا بخورند تا از معده خارج نشود. اگر آلوی خشک را با آب بپزید و صاف کنید و با عسل یا ترنجبین یا شکر بخورید، مُسهل قویتری محسوب میشود. علاوه بر این، ضماد برگ آلو با سرکه در زیر ناف برای کُشتن کرم روده مفید است.