فضای سیاسی کشور چند روزی است با نوع جدیدی از رفتار رئیس جمهور محترم آشنا شده است، رفتاری که پیش از آن حداقل در ملاء عام به ندرت دیده شده بود. اشک ریختن در ملاء عام. آقای دکتر احمدی نژاد در روزهای اخیر در نخستین بار در مراسم تشییع پیکر چاوز پس از بازگشت از کنار تابوت رئیس جمهور فقید ونزوئلا با شال مشکی رنگ خود اشک هایش را پاک کرد.
اما در ساعات گذشته هم رئیس جمهور در مراسم استقبال از نوروز حین سخنرانی مسئول دفتر سابق خود به همراه وی اشک ریخت. این شاید تازه ترین نوع کنش اجتماعی آقای دکتر احمدی نژاد و البته آقای مهندس مشایی است. البته اشک ریختن یا بغض کردن در مقابل دوربین های تلویزیونی پیشتر هم سابقه دارد. پیش از انتخابات ریاست جمهوری یکی از افرادی که بعدا کاندیدای ریاست جمهوری شد، حین صحبت در یک برنامه تلویزیونی اشک ریخت و هم درآن سال در یک برنامه تبلیغاتی یکی از کاندیداها بغض شدیدی کرد. اگر این گریه ها را غلیان احساسات افراد بدانیم که گریستن حق طبیعی افراد است، اما اینکه این عمل به عنوان یک کنش اجتماعی و سیاسی جهت تحت تاثیر قرار دادن مردم عمل کند، در دفعات پیشین جواب نداده است.
اما اتفاق مهم دیگری که افتاده است،آمادگی شهردار تهران برای رویارویی با کسانی است که علیه وی اتهامات مالی یا سایر اتهامات را مطرح می کنند. وی گفته است که دوران بگم بگم ها به اتمام رسیده است. اگر چه پس از انتخابات ریاست سال 88 ، رویای رویی جدی با جریان بگم بگم صورت نگرفت و این مساله به صورت موقتی خاموش شد، اما همین امسال در جریان استیضاح وزیر کار که رئیس جمهور محترم فیلمی را علیه رئیس مجلس بنا داشت پخش کند، با استقبال وی مواجه شد و رئیس مجلس از نمایندگان خواست اجازه دهند رئیس جمهور محترم هر چه رامی خواهد بگوید، بگوید. آقای دکتر احمدی نژاد هم گفت آنچه را باید می گفت و پاسخ رئیس مجلس را هم شنید و در نهایت به حالت قهر مجلس را ترک کرد که انتظار داشت باز هم بگوید.
برخورد آقای لاریجانی با راهبرد بگم بگم آقای رئیس جمهور گویا راهبردی موفقیت آمیز بوده که اینک شهردار تهران هم می خواهد که اعلام آمادگی کرده هر چه علیه وی دارند را رو کنند. شاید در یک منظر آقای رئیس جمهور تصور نمی کرد که آقای رئیس مجلس بگذارد وی بگم هایش را بگوید و او را خلع سلاح کند. هر چه هست با توجه به تجربه سال 88 و نیز تجربه آقای لاریجانی، اکنون شمشیر ها برای بگم بگم ها از رو بسته شده است تا هر چه دارد را پیش از انتخابات بگوید. فعلا که دولتی ها در حال افشای دیدارهای انتخاباتی شهردار تهران با نمایندگان مجلس هستند و نمونه آن هم دیداری که دولتی ها اعلام کرده اند هفت صبح امروز در برج میلاد با نمایندگان استان های شمالی برگزار خواه شد.
اما در عرصه ای دیگری از فعالیت های انتخاباتی، طرفداران جبهه پایداری جریانی از دعوت از چهره های مورد نظر «جوان شان» را به راه انداخته اند. دعوت از افراد برای کاندیداتوری در انتخابات به شکلی ظریف قصد یک شبیه سازی کاریکاتور گونه تاریخی را دارد. آنجا که حضرت امیر المومنین علیه السلام که هجوم مردم برای بیعت با حضرتش را عامل قبول خلافت اعلام کردند و فرمودند که« اگر حضور حاضران نبود و ياران به واسطه ياري حجت را بر من تمام نمي كردند افسار شتر خلافت را پشت كوهانش مي افكندم كه دنياي شما نزد من از آب بيني بز بی ارزش تر است». اما آن کجا و این کجا؟ آن هجوم و اصرار و اتمام حجت بر ولی معصوم خدا کجا و این نامه های چند نفری کجا؟
اینکه این نامه نگاری ها و دعوت نامه های چند نفری از برخی از افراد، را عده ای در صدند هجوم افراد و اتمام حجت برای آنان تلقی کنند. به هر حال در فضای سیاسی این جمله که خواهش می کنم بفرمایید و کاندیدا شوید!بسیار پررنگ شده است! اینکه این یک شگرد تبلیغاتی است، بحثی است. اما افراد دعوت شونده انسان های محترمی هستند که خود را راسا مایه چنین شبیه سازی هایی قرار نداده اند.
آقای حداد عادل در آخرین سخنان خود مختصری درباره چگونگی شکل گیری ائتلاف 1+2 یا همانی که رسانه ها آن را پشت پرده این ائتلاف می دانند سخن گفته است و مدعی شده که آقای ولایتی این ایده را با آقای قالیباف مطرح کرده است و سپس به وی نیز گفته اند به این ائتلاف بپیوندد. وی در این باره گفته است که :
یک روز در حاشیه جلسه مجمع تشخیص مصلحت دکتر ولایتی با من صحبت کرد و گفت که با قالیباف صحبت کرده ایم و قرار است تدبیری بیاندیشیم که برای تشکیل ساز سازو کاری که با هم رقابت نکنیم.آیا توهم حاضری که در چنین جمعی شرکت کنی؟من هم قبول کردم و آن را به نفع مصلحت کشور دانستم.هر چند پذیرش این ائتلاف به این معنا نیست که من نسبت به تفاوت هایی که با آقایان قالیباف و ولایتی دارم بی اعتنا یا بی توجه باشم. ما سه نفر سه جور فکر می کنیم و عمل می کنیم. اما اختلاف ها آنقدر مهم نیست که در انتخابات رقابت کنیم.
منبع: تابناک