قدس آنلاين: در فرهنگ قرآني، دو دسته مرگ مورد شناسايي قرار گرفته است که از آن به اجل مسمي و اجل معلق ياد مي شود. اجل مسمي شايد تا اندازه اي شباهت به همان مرگ طبيعي داشته باشد هرچند که تفاوت هايي نيز ميان آن دو مي توان قائل شد. اجل معلق نيز شباهت هايي با مرگ ناگهاني دارد. البته بهتر است که از اجل معلق به مرگ زودهنگام ياد شود.
امام باقر (ع) ميفرمايند: «کسي که زير چهل سالگي بميرد، نابهنگام (و به عمر غيرطبيعي) مرده است و کسي که کمتر از چهارده روز (بيماري بکشد و) بميرد، مرگش مرگ ناگهاني است.»
از اين رو، معصومين (ع) در سخناني راه هايي را براي دور کردن اجل معلق از زندگي توصيه کرده اند.
اميرالمومنين على (ع) در اين باره مي فرمايند: «با صدقه دادن، عمرها طولانى مى شود.»
امام صادق (ع) نيز مي فرمايند: «مردم بيش از آن که با عمر خود زندگى کنند ، با احسان و نيکوکارى خويش مى زيند. و بيش از آن که به سبب فرا رسيدن اجل خود بميرند ، بر اثر گناهان خويش مى ميرند.»
امام رضا (ع) ميفرمايند: «ما براي زياد شدن عمر، وسيلهاي جز صلهي ارحام نميشناسيم. چه بسا مردي که سه سال از عمرش باقي مانده، امّا به خاطر صله رحم، خداوند آن باقي مانده را 30 سال اضافه ميکند. (يعني 33سال) و خداوند آنچه راکه ميخواهد انجام ميدهد و کسي که از عمرش 33 سال باقي مانده است و به واسطهي قطع رحم خداوند سي سال از عمرش برميدارد وآن را به 3 سال کاهش ميدهد.»
امام صادق (ع) فرموده اند: «هر کس خوش نيت باشد، عمرش زياد شود.»
همان حضرت (ع) مي فرمايند: «اگر دوست داري خداوند بر عمرت بيفزايد، پدر و مادرت را خوشحال کن.»
منابع:
غرر الحکم/بحارالانوار/اصول کافي/ميزان الحکمه