هرچند موارد بسیاری را می توان برشمرد که در طول هشت سال گذشته به رغم نگرانی عمیق ملت ایران، هرگز دلواپسان امروز را نگران نکرد، اما در نگاه اول می توان به موارد ذیل در این مورد اشاره کرد:
1- تورم بیش از 450 درصدی در هشت سال ریاست جمهوری دورههای نهم و دهم
2- تشدید تحریم های بین المللی و رشد منفی اقتصاد کشور
3- افت طبقه متوسط و به تبع آن به تأخیر افتادن برنامه های توسعه
4- عدم حفظ شأن مجلس شورای اسلامی
5- اختلاس های بی سابقه در تاریخ کشور
6- توهین و تهدید مکرر اساتید دانشگاه ها حتی از سوی وزیر علوم سابق
7- اخراج فلهای اساتید دلسوز و منتقد دانشگاهها
8- بازداشت خودسرانه اصحاب مطبوعات و نویسندگان و افزایش زندانیان سیاسی
9- ادبیات توهین آمیز دولت در عرصه داخلی و بین المللی
10- عدم همدردی با زلزله زدگان آذربایجانی... و در مقابل، همدردی با مادر چاوز
11- فریب افکار عمومی جامعه (هاله نور...)
12- رواج هرچه بیشتر پوپولیسم در جامعه به جای استفاده از نظریات کارشناسی و تخصصی در موضوعات مهم داخلی و خارجی
13- فرصت سازی برای اسرائیل و آمریکا با سیاست خارجی تندورانه و شعاری و بی مصلحتی در سیاست خارجی
14- پرداخت یارانه ها از جیب مردم از طریق دست کاری در بازار سکه و ارز
15- تعطیلی بسیاری از واحدهای تولیدی و افزوده شدن بر سیل بیکاران
16- عدم تدبیر درحوزه استخراج نفت و گاز و فرصت سازی برای کشورهای عربی در میادین مشترک نفت و گاز
17- تخریب فزاینده محیط زیست همچون خشکی دریاچه ارومیه
18- توهین به اقتصاد دانان دلسوز و حامی منافع ملی
19- موضع گیری غیر منطقی و توهین و افترا به منتقدان رویکرد هسته ای دولت قبل
20- بازی با اعتبار اعضای کابینه که با شخص رییس جمهور اختلاف نظر داشتند (برکناری در حین ماموریت در کشورهای دیگر)
در پایان، این سوال مطرح می شود که آیا صدمات سیاستهای هشت ساله دولت قبل، بر ایران بیشتر بود یا صدمات هشت سال جنگ تحمیلی با عراق؟
صدمات 8 ساله دولت احمدینژاد بیشتر بود یا جنگ؟
شهروز ابراهیمی، استادیار روابط بین الملل در دانشگاه اصفهان در یادداشتی در پایگاه خبری آفتاب متن زير را نوشت: