آپارات

آسیاتک

نیازمندی‌ها

مکمل‌های بدنسازی
پروتئین وی

خرید محصولات ارگانیک

شارژر فندکی

خرید ویلا خانه دریا

سئو سایت تضمینی

خرید بک لینک قوی

خرید رپورتاژ آگهی

دکتر پوست مشهد

سقف متحرک آلومینیومی

آموزش حضوری ارز دیجیتال در تهران

ثبت شرکت، برند و کارت بازرگانی

کتاب صوتی

خرید اکانت chatgpt

لوازم یدکی تالیسمان تهران

آموزش فارکس برای ایرانی ها

سرور اچ پی

کرم و سرم های مراقبت از پوست

اجاره خودرو در تهران

بهترین ارز دیجیتال

سکه پارسیان بهتر است یا سکه گرمی

خرید پکیج دیواری

توتون طبیعی آروماتو

خرید کادو دخترانه

6 خرداد

هاست وردپرس

خرید فالوور اینستاگرام

مودم فیبرنوری مخابرات

آلپاری

فروش سرور اچ پی ماهان شبکه

لوازم جانبی دستگاه تزریق

افزایش سرعت سایت

لابراتوار چاپ عکس نورقائم

خرید یخچال فریزر فروشگاهی

ارسال بار به ترکیه

خرید طلا با اجرت مناسب و بدون مالیات

فیلم دوبله فارسی

تعمیر لوازم خانگی

خیریه سرطان بنیاد همدلی | کمک به سرپرستان مبتلا به سرطان

سایت خرید طلا

ترندو

هزینه دندانپزشکی 1405

https://akharinnews.com/images/1402/11/06/IMG_9424.PNG

تاریخ انتشار: سه شنبه, 08 ارديبهشت 1393 ساعت 16:00

حریف با تانک آمده بود و ما با تفنگ چوبی!

حریف با تانک آمده بود و ما با تفنگ چوبی!روزنامه قانون نوشت:

مخالف هستند و به هیچ وجه تفکرمان با تفکرشان جور در نمی‌آید و تمام تلاشمان را هم می‌کنیم که در مجلس آینده و هیچ انتخاباتی دیگر برنده بازی سیاسی ایران نباشند. اما دیروز که از کنار دکه روزنامه فروشی رد شدم و چشمم به هفته نامه آقای رسایی یعنی «۹ دی» افتاد، دلم به حال خودمان سوخت که چرا حداقل در فضای رسانه یک «رسایی» نداریم که تمام قد از ما دفاع کند، برایمان سینه سپر کند، در مجلس امضا جمع کند تا حداقل معدود صدا‌هایمان قطع نشود.

در هشت سال گذشته متهم بودیم به مخالفت با دولت و سیاست‌های آن و به هر بهانه‌ای مورد انتقاد قرار می‌گرفتیم که چرا دولت را نقد می‌کنید؟ چرا تهمت می‌زنید؟ چرا نمی‌گذارید دولت کارش را انجام بدهد وغیره. حالا متهم می‌شویم چرا از دولت حمایت می‌کنیم؟ چرا در مدح دولت می‌نویسیم؟ چرا منتقدان را به بی‌انصافی متهم می‌کنیم؟ نکته جالب توجه در این میان بیان این مسئله است که نه آن روز حمایت می‌شدیم نه امروز. گویی سرابی بود که دل به آن خوش کرده بودیم و هرچه هم جلو‌تر می‌رویم این سراب بزرگ‌تر می‌شود و خیال‌های خوش ما تبدیل به کابوس‌های دهشتناک. از زمان پیروزی حسن روحانی تا به امروز، پنجه در پنجه به مخالفان دولت کرده‌ایم و هر‌ «‌های» آن‌ها را با «هویی» جواب می‌دهیم که مبادا، تفکر تخریب و بداخلاقی، جامعه ایران را با خود همراه کند. اما گویی در این میدان جنگ ما تنها هستیم و طرف مقابل تا دندان مسلح! یاد حرف غلام حسین پیروانی افتادم که می‌گفت حریف با تانک آمده بود و ما با تفنگ چوبی.

همانطور که محمد جواد ظریف در خارج از مرزهای ایران به مذاکره با دشمنان ایران سر حق ملت می‌پردازد تا ایرانیان بعد از ۱۰ سال به حق مشروع خود دست پیدا کنند و بتوانند از انرژی صلح آمیز استفاده کنند ما رسانه‌های طرفدار دولت نیز در زمین نبرد با مخالفان دولت در داخل، از تمام توان خود استفاده می‌کنیم اما یک فرق بزرگ با ظریف و تیم او داریم و آن این است که او حمایت می‌شود و ما همچون کودکان بی‌سرپرست‌‌ رها شده‌ایم و هرکسی از راه می‌رسد ضربتی می‌زند و می‌رود.

آقای حسن روحانی، حواستان هست؟ حواستان هست که ما با تمام وجود پای به میدان گذاشته‌ایم و احتیاج به کمی حمایت داریم؟ آقای روحانی حواستان هست، که رسانه‌های مخالف شما با چه بودجه‌های کلانی کار می‌کنند و دولت شما بودجه رسانه‌های طرفدار خود را کم کرده است؟ آقای روحانی حواستان هست؟ دولت گذشته، هشت سال نمایشگاه مطبوعات برگزار کرد، تا رسانه‌های نزدیک به خود و همفکرانش بتوانند راحت حرف‌های خود را بزنند و آن‌وقت شما چه کردید؟ آقای روحانی، حمید رسایی، نماینده مجلس  برای رفع توقیف روزنامه‌اش، خواب نداشت و امروز با سری بالا راه می‌رود و هفته نامه خود را به دیگران نشان می‌دهد و این در حالی است که خبرنگاران رسانه‌های نزدیک به شما همچنان بیکار هستند، به جرم طرفداری از شما! آقای روحانی حواستان هست؟

1379 نمایش

نظر دادن