به گزارش آريا پايگاه المانيتور مي نويسد عبدالله گل رئيس جمهور ترکيه و اردوغان نخست وزير اين کشور برسر برخي موضوعات داخلي و خارجي اختلاف نظر دارند که اولين موضوع سوريه است. ميتوان ديد که رئيس جمهور ترکيه نگرشي واقعگرايانهتر نسبت به اردوغان و وزير امورخارجهاش، احمد داووداغلو دارد و بر خلاف آنان راهحلهاي سياسي را رد نميکند.
گل در مناظرهاش با خبرنگاران در روز 30 ژانويه در رم، پيشنهاد همکاري با ايران درباره سوريه را داد و گفت: "مبادرت ايران به گفتگو با جامعه جهاني و جهان غرب و چشمانداز بهتر براي حل مسائل از راه سياست براي جهان نيز بسيار بهتر است. شروع دوره جديد روابط با تهران مي تواند همکاري با ايران در مورد مسئله سوريه را نيز ميسر کند. ما در مورد اهميت همکاري با ايران براي رسيدن به راهحلي در سوريه با حسن روحاني، رئيس جمهور اين کشور نيز گفتگو کردهايم. ما از وزير امور خارجهمان خواستهايم تا روي اين مورد کار کند.
تلاشهاي مشترک ما ميتواند فرصتهاي جديدي بوجود بياورد. اگر ترکيه در مورد سوريه با ايران همکاري نزديک و واقعي داشته باشد٬ ميتوان طرحهاي جديدي به جامعه بينالمللي ارائه داد و جهان غرب ميتواند اين پشنهادات را جدي بگيرد."
براي آنکارا لازمه همکاري با تهران که در جبهه مقابل در نبرد سوريه قرار دارد٬ در قدم اول پذيرش اين واقعيت است که رژيم سوريه در آينده نزديک قرار نيست سقوط کند.
گل بر خلاف اردوغان و داووداغلو به اين واقعيت رسيده که ميتوان با بازيگران جبهه مقابل در سوريه همدل و همراه بود و آن را ابراز نيز نموده است. او ميگويد: " هيچ کشوري آنچنان که ايران و روسيه از رژيم سوريه حمايت ميکنند، از اپوزيسيون اين کشور پشتيباني نميکند. من درباره غرب و ترکيه صحبت ميکردم. براي ايران سوريه يک مسئله حياتي است. براي ما مسئلهاي بشر دوستانه است. براي روسيه مسئله دسترسي به آبهاي گرم و يا داشتن يک پايگاه در منطقه است. از سوي ديگر بسياري از اينکه آمريکا با سياستهايش ميتواند به جنگ خاتمه دهد سخن ميگويند. امروز دمشق در جنگ، دست بالا را دارد. در ژنو چه اتفاقي افتاد؟
تا آنجايي که به خطراتي که متوجه ترکيه است مربوط ميشود نظرات گل از نظرات داووداغلو اردوغان٬ مشخصا واقعگرايانهتر است. گل درباره اقدام تلافي جويانه ارتش ترکيه در برابر حملاتي که از جانب گروه داعش (دولت اسلامي عراق و شام) در روز 30 ژانويه انجام داده بود گفت: "هيچ دليلي براي خوشبين بودن درباره زمان خاتمه جنگ سوريه وجود ندارد. اگر از کنفرانس ژنو دولت انتقالي قدرتمندي حاصل ميشد مي توانستيم خوشبين باشيم اما اينگونه نشد. نکته دوم خطرات و تهديدهاي شرايط فعلي براي ترکيه است. در محيط فاقد امنيت سوريه، گروههاي بسياري رشد کردند. نبرد، تنها بين رژيم حاکم و مخالفان نيست بلکه بين گروههاي مخالف نيز هست. هيچ هدفي وجود ندارد. اگر اين جنگها در طول مرز 900 کيلومتري ما با سوريه روي ميدهد هيچگاه نميتوان دانست که دامنه آن به کجا کشيده ميشود. چنين موقعيتي افراطگرايي توليد ميکند و به آن دامن ميزند. هيچگاه نميتوان دانست که اين جنگها کي به پايان ميرسد.