محمّد جواد محمّديزاده در آخرين روزهاي حضورش در ساختمان پرديسان به عنوان رييس سازمان حفاظت محيط زيست، کاري کرد که هيچ فعال محيط زيستي در اين کشور نميتواند از آن به نيکي ياد نکند! اين در حالي است که اصولاً و به طور مطلق هيچ فعال محيط زيستي را نميشناسم که در طول چهار سال گذشته منتقد جدي وي نبوده باشد!!
به سخني سادهتر، مديري که از همان آغازين روزهاي صدارتش بر صندلي شماره يک طبيعت ايران مورد انتقاد جدي اغلب دوستداران محيط زيست ايران بود و به ويژه کارنامه وي را در زماني که مسئوليت استانداري خراسان را برعهده داشت، مورد نقد جدي قرار داده بودند، اينک با نگارش و صدور يک نامه به وزير کشور، مورد ستايش دوست و دشمن قرار گرفته است.
در اين نامه که در بيست و دومين روز از تيرماه 1392 منتشر شد، وي خطاب به وزير کشور دولت دهم نوشت: «به فوريت به استانداري مازندران دستور دهيد تا نسبت به تعيين جايگزين مسير خارج از محدوده و مرز باغ گياهشناسي نوشهر اقدام نمايد.» چرا که به گفته او: «مسير در نظر گرفته شده جهت کمربندي و توسعه بندر نوشهر موجب تخريب گنجينه ارزشمند باغ اکولوژيک نوشهر بعنوان قديمي ترين مرکز گياهشناسي کشور و بعنوان اثر طبيعي ملي مي گردد.»
نگارش همين دو جمله ساده، سبب شد تا نام محمدّي زاده دست کم به جاي رنگ سياه با رنگ خاکستري در تاريخ محيط زيست ايران حک شود. اين مسأله و واکنش درخور تحسين محمّدي زاده به ويژه در زماني رخ داد که کمتر از دو هفته پيش، نگارنده در يادداشتي در باره ماجراي استعفاي وزير محيط زيست فرانسه، به همتاي ايرانياش يادآوري کرد که يک فرصت تاريخي را از دست داد! و البته اينک او نشان داد که يک فرصت تاريخي ديگر را صيد کرده و در حقيقت از همکارش در کابينه دهم ربود! چرا که بايد بپذيريم به هر دليل و انگيزهاي که محمدي زاده اين نامه را نوشته باشد، يک حرکت مثبت آن هم بر خلاف نظر رييس دولتش و يکي از مصوبههاي سفرهاي مشهور استاني محمود احمدينژاد انجام داده است.
اهميت کار محمدي زاده، زماني بيشتر خود را نشان ميدهد که بدانيم مسئوليت مستقيم حفظ، نگهداري و حراست از باغ گياهشناسي نوشهر برعهده وزير جهاد کشاورزي، صادق خليليان است؛ اما ايشان نه تنها تا اين لحظه در برابر متجاوزان به باغ گياهشناسي نوشهر سکوت کرده است، بلکه خبرهايي هم وجود دارد که نشان ميدهد چراغ سبز اوليه که سبب گستاخي درختافکنان را در استانداري مازندران، فرمانداري و بندرگاه نوشهر پديد آورد، از ناحيه ايشان صادر شده است!
اميد است که همهي مديران عزيز در ايران يادشان باشد که چيزي عزيزتر از صندلي مديريتشان هم وجود دارد و آن نگاه و قضاوت مردم به عملکرد ايشان است وقتي که لازم ميشود تا بين منافع حفظ صندلي رياست و منافع حفظ زيست بوم، يکي را انتخاب کنند.
يکبار ديگر رخداد غرورآفرين پنجم تيرماه 1392 را تبريک گفته و اميدوارم فرجام خوش باغ گياهشناسي نوشهر، دامنگير ديگر پارههاي رنجور و زخمخورده طبيعت ايران، از پريشان در کازرون تا گاوخوني در اصفهان و از اروميه در آذربايجان تا باهوکلات در بلوچستان بشود.
منبع: خبرآنلاین