روزنامه نوبنیاد نوشت:
این فیلم‌ساز معلوم‌الحال در جدیدترین افاضات خود نوشت: «انتقاد از بخشی از سینمای هالیوود، نگاه از بالا به پایین در بعضی از فیلم‌ها و صحبت درباره دموکراسی آمریکایی، به هیچ وجه به معنای تأیید وجود دموکراسی و تأیید شیوه حکمرانی در ایران نیست.»
او این‌گونه ادامه داد: «مصادره صحبت‌هایم از سوی بعضی رسانه‌های نزدیک به حکومت، سوءاستفاده آشکاری است برای اهداف سیاسی‌شان که هیچ‌گاه باوری به آن‌ها نداشته‌ام. همان‌هایی که در همه این سال‌ها جز با دشنام و تخریب درباره من صحبت نکرده‌اند.»
منظور فرهادی از رسانه‌های نزدیک به حکومت، عمدتاً مربوط به رسانه‌های وفاقی و استحاله‌طلب است که از هر فرصتی برای اجماع‌سازی و یارگیری از امثال او استفاده می‌کنند تا بدنه اجتماعی جدید خود را بسازند و ایران را به قول خودشان نرمالایز کنند. همان رسانه‌هایی که از زندانی شدن امثال رسایی حمایت می‌کنند، اما وقتی پای چند مطرب و هنرفروش به میان می‌آید، به یکباره به دنبال وحدت و انسجام اجتماعی می‌روند.
اما در مورد انتقادات فرهادی نسبت به هالیوود و آمریکا باید گفت که اظهارات او نه از سر باور، که از سر محاسبه بود. او تا وقتی سخنانش در فضای مجازی بازتاب مثبت داشت، سکوت کرد و فقط پس از موج حمله اپوزیسیون رسانه‌ای، به فکر ارائه توضیحات و فاصله‌گذاری با نظام افتاد. این همان الگوی آشنای هنرفروشی است که می‌خواهد هم تشویق این سو را داشته باشد و هم از خشم آن سو در امان بماند. اما سخن گفتن در دو جهت متضاد، آخر کار هر دو طرف را ناراضی می‌کند. و در نهایت آنچه ماند، شکستن یک توهم بود: توهم اینکه می‌شود در چشم‌انداز بی‌طرفی ایستاد و هر لحظه با وزش باد، موضع را اصلاح کرد. مخاطب حافظه دارد و همه کنش‌ها را به خاطر می‌سپارد.
حالا این رسانه‌ها می‌مانند و ماله‌هایی که برای سازنده فروشنده به دست گرفته بودند و باید برای ماست‌مالی قضیه، ماله خود را تغییر دهند و روی پروژه جدید دیگری شیفت کنند.
فرهادی همیشه کاسب‌کار و فرصت‌طلب بوده و از هیچ فرصتی برای فروشندگی نگذشته است. او بازار ایران را کمی مزه‌مزه کرد تا به غربی‌ها پالس بدهد که این میزان بی‌توجهی‌شان به فرهادی در سال‌های اخیر می‌تواند او را به سینمای ایران برگرداند. خلاصه ماجرا این بود که فرهادی بازارگرمی کرد و وفاقی‌ها از او چگوارا ساختند. غافل از اینکه کاسب‌کار تنها به سود خودش فکر می‌کند.