معنای شوم "۳۶ ساعت":
وقتی بمبافکنهای استراتژیک آمریکا (B-2) برای رسیدن به ایران نیاز به ۳۶ ساعت پرواز بیوقفه دارند، این یعنی پایگاههای میلیاردیِ قطر، عربستان و امارات عملاً برای حمله به ایران غیرقابل استفاده شدهاند. متحدان سنتی آمریکا، پس از تجربه حمله موشکی ایران به عینالاسد (۲۰۲۰) و سکوهای آرامکو (۲۰۱۹)، اجازه استفاده از خاک خود برای عملیات ضدایرانی را نمیدهند. سرمایهگذاری ۷۰ ساله واشنگتن برای "پادگانسازی" در خلیجفارس، امروز فقط موزهای از ناتوانی است.
فاجعه "ساعت ۱:۳۰":
ادعای ترامپ مبنی بر اینکه "ایران به من اطلاع داد و من گفتم العدید را بزنید!"، سه پیام مرگبار برای متحدان آمریکا دارد: امنیت فروشیِ واشنگتن دروغ بود. اگر آمریکا خود به ایران اجازه میدهد پایگاههایش در قطر را هدف قرار دهد، پس "سامانههای پدافندی" و "قراردادهای امنیتی" چه ارزشی داشتند؟ هیبت ابرقدرتی ترک خورد. موشکهای ایران با ۴۳٪ اصابت به العدید (پیشرفتهترین پایگاه آمریکا در منطقه) ثابت کرد هیچ دیوار آهنینی در برابر اراده ایران نمیایستد. خلیجفارس، پاشنه آشیل آمریکا شد. منطقهای که روزی "حیاط خلوت" واشنگتن بود، امروز به نقطه آسیبپذیری آن تبدیل شده است.
زلزله در معادلات منطقه:
حاکمان خلیجفارس به وضوح دیدند که چتر امنیتی آمریکا سوراخدار است (حمله به آرامکو بدون پاسخ ماند). ایران نه تنها تهدید نمیشود، بلکه تعیینکننده است (از فردو تا العدید). اتحاد با آمریکا یعنی تبدیل شدن به میدان جنگ. نتیجه این چرخش تاریخی به سمت دیپلماسی مستقل است: عربستان با عادیسازی با ایران تحت میزبانی پکن (۲۰۲۳)، امارات با خروج از ائتلاف دریایی آمریکا، و عراق با تصویب قانون اخراج نیروهای آمریکایی از پارلمان.
رقم ۳۶ ساعت، نه نماد قدرت که علامت سقوط نقشههای آمریکا در خاورمیانه است. هرچه واشنگتن بر طبل "تهدید ایران" میکوبد، متحدانش بیشتر به این واقعیت میرسند که: "امپراتوریای که برای جنگافروزی ۳۶ ساعت در آسمان معلق میماند، نمیتواند نگهبان امنیت آنها باشد." سخن ترامپ اعترافی ناخواسته بود به پیروزی استراتژی اقتدار منطقهای و دفاعی ایران که با خون شهید سلیمانی و شهید حاجیزاده نوشته شد. امروز خلیجفارس، صحنه فروریختن توهمات هژمونی آمریکاست.
منبع: جوانآنلاین