شب گذشته برنامه هفت به موقعیت مهدی پرداخت.
فراستی: یک فیلم فوق العاده دیدیم. یک فیلم که بوی آدمی زادی می دهد. موقعیت مهدی. هادی حجازی فر دمت گرم.
مقدسیان: ما در مورد شهید باکری زیاد شنیده ایم. فیلم ساختن در مورد این چنین شخصیت ها مسئولیت را دو برابر می کند. امروز حال خوبی از دیدن فیلم دارم. مخاطب بعد از دیدن فیلم می تواند حس کند باکری کیست! چگونه زندگی کرده است و فرمانده شده است. این به زبان سینما به خوبی انجام شده و قهرمان به خوبی ساخته می شود. ابتدای فیلم پای مخاطب روی زمین است. شخصیت در ابتدا نمی خواهد قهرمان باشد و فقط گی خواهد وظیفه اش را به خوبی انجام دهد. اما در پایان به یک قهرمان واقعی بدل می شود. فیلمساز در ابتدا به روی نقاطی دست می گذارد برای شخصیت پردازی که در همه جای جهان مخاطب غیر ایرانی هم می تواند با آن ارتباط برقرار کند. در واقع وجوه انسانی خوبی دارد.
فهیم: سینمای جنگ ما که تنها گونه متولد شده بعد از انقلاب است و کاملا بومی است.حدود ۳۰۰ فیلم در این گونه ساخته شده اند. اما در این میان شاید بیشتر از ده فیلم در ما رسوب نکرده اند و فیلم های زیادی ماندگار نشده اند. موقعیت مهدی یک کاراکتر دراماتیک دارد. خود مهدی باکری دراماتیک است. مخصوصا در زمان شهرداری و نوع برخورد با مردم. اولین قدرت فیلم از خود شخصیت باکری می آید. فیلم پرتره باکری نیست و همین می شود نقطه قوت آن. سایهء باکری به خوبی در بقیه اپیزودها کار می کند. حجازی فر به خوبی از دانسته های خود استفاده کرده تا فضا را بسازد. موسیقی در فیلم به خوبی فضا می سازد و محیط می دهد که همه این ها از زیست و عشق حجازی فر می آید.
یوسف بیک: من فکر می کنم اگر یک نفر فقط یک اثر اینگونه ساخته باشد برایش کافی است. فیلم وقتی با مخاطبان مختلف ارتباط برقرار می کند و همه آن را تشویق می کنند می توان گفت کار ماندگار است. در این فیلم چون آدم مساله است باعث می شود فیلم درست کار کند. در فیلم دفاع مقدسی دفاع م مقدس بودن آن باید ساخته شود. اینجا این اتفاق می افتد.
فراستی: موقعیت مهدی به یقین جز سه فیلم برتر دفاع مقدس ماست. در کنار دیدبان و مهاجر قرار می گیرد و از سفر به چزابه جلو می زند. مهدی باکری امروزی می شود. نوع برخورد حجازی فر مهدی باکری را زنده می کند. این فقط با باور و علقه انجام می شود. این علقه پرورش یافته است تا شکوفا شده است.