حجت الاسلام حمید رسایی در کانال تلگرامی خود نوشت:
اینکه رییس یک جریان سیاسی که ادعای در اختیار گرفتن مناصب مهم نظام مقدس جمهوری اسلامی را دارد تا این اندازه به احکام الهی بیمبالات است و با افتخار از نگهداری سگ در خانهاش صحبت میکند، حکایت از عدم اعتقاد این جماعت به بنمایههای اصلی این نظام مکتبی دارد. از آنجا که این سبک زندگی از طرف چهرههای مشهور بهویژه چهرههای سیاسی، میتواند بخشی از جامعه را در خصوص پایبندی به احکام شرعی به اشتباه بیندازد.
نکاتی را در باره نگهداری سگ در خانه یادآور میشوم:
مطابق روایات متعدد، نظر اجماعی تمام فقهای مشهور، سگ حیوانی نجس است. رواياتی که به این موضوع اشاره دارد بسیار زیاد است تا جایی که ابوابی از کتب روایی را به خود اختصاص داده است.
در روایات اهل بیت (ع) نگهداری سگ برای کسانی که استفاده عقلايی از آن ندارند، امر ناپسندی معرفی شده است. بنابراين نگهداري سگ برای نگهبانی و شکار و سگی که امروزه مورد استفاده پليس و نيروهای امداد است، اشکال ندارد مشروط بر اینکه مطابق تصریح روایات، دربی بین آنها فاصله باشد، یعنی جا و مکان آن از زندگی شما فاصله داشته باشد. (البته اين به معنای عدم نجاست اين سگها نیست.)
در برخی روايات آمده ملائکه در خانهای که در آن سگ نگهداری میشود، وارد نمیشوند و نماز خواندن در آن مکروه است.
بنابر این در اسلام نگهداری و انس گرفتن با سگ بدون اينکه مورد استفاده عقلايی قرار بگيرد (مثل سگ نگهبان یا سگ شکاری یا سگ پلیس که هر کدام احکام خودش را دارد) نهی شده است. علاوه بر اینها در سيره و سخنان معصومين(ع) نيز سگبازی، امری زشت تلقّی شده و سگبازان سزاوار ملامتاند.
هنگامی که امام حسين(ع) کنار قبر شريف پيامبر اکرم(ه) نشسته بود قاصدی آمد و گفت: امير میخواهد به نزد او برويد. امّا امام(ع) که میدانست معاويه مرده است و اين دعوت برای گرفتن بيعت است، آن را نپذیرفت و از آنجا که سگبازی را فسق آشکار میداند، در پاسخ قاصد یزید فرمود: «من هرگز با يزيد بيعت نخواهم کرد، چون يزيد مردی است فاسق که فسق خود را آشکار کرده، شراب مینوشد و سگبازی میکند».
در جای ديگر امام حسين(ع) در نامهای، معاويه را توبيخ کرده و مینويسد: «آيا تو آن کس نيستی که... پسر بچهای را که شراب میخورد و سگبازی میکند به امارت میرسانی!»
نامه امام حسين(ع) يادآور نامه امير المومنين(ع) به منذر بن جارود است که از سوی حضرت، فرماندار بخشی از بلاد اسلامی بود و پس از اينکه تخلفات و خيانتهای او برای اميرالمومنين(ع) گزارش شد، با نامه امام توبیخ و این چنین احضار شد: «خبر رسيده است، تو پيوسته مشغول گردش و صيد (تفريحی) و بازی با سگها هستی.»
با دقّت در کلام اميرالمومنين(ع) و امام حسين(ع) درک زشتی و قبح سگبازی و انس با این حیوان در زندگی شخصی دشوار نیست.
البته اسلام دين تعادل و ميانهروی است که در دستورات اسلامی مشاهده میشود. هرچند در اسلام، سگ حيوانی نجس است، امّا اين سبب نشده تا حقوق آن به عنوان يک حيوان نقض شود. رعايت حقوق سگ به اين نيست که به آن دست بزنی و او را مونس و هم بازی خود قرار دهی! بلکه با رسيدگی به آب و غذايش و آزار نرساندن به آن، حقوقش را رعايت کردهای. همانطور که به رعايت حقوق ساير حيوانات و سيرکردن و رفع تشنگی آنها در روايات اسلامی تأکيد شده است.
در کتب فقهی آمده است: اگر شخصى، به مقدار وضو گرفتن آب داشته باشد و بترسد که اگر با آن وضو بگيرد، خودش یا حیوانی حتی سگش دچار تشنگى شود، بر او واجب است که تيمم کند و آب را برای نوشيدن نگهدارد. حتی اگر سگ و گوسفندی دارد و آب به اندازه تلف نشدن یکی از آن دو دارد، فقها سگ را بر گوسفند ترجیح دادهاند چون گوسند قابل ذیح و استفاده است.
برای اطلاعات بیشتر در باره موضوع سگداری این یادداشت را بخوانید.