پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران: جایگاه انسان کامل و شایسته ای همچون حضرت علی (علیه السلام ) که مظهر بندگی محض در درگاه ربوبی و تجسم عدالت و آزادگی در جوامع انسانی است، امام خمینی را که خود نمونه ای ارزشمند و پیروی راستین از آن اسوه حسنه است، بر آن می دارد که با شناخت عمیق خود از آن بزرگوار چهره و موقعیتی ترسیم کند که در کمتر بیان و قلمی شنیده و دیده شده است و در عین حال هم مدعیان ولایتمداری را و هم بهتان آفرینان به ظاهر مدافع جایگاه رسوالله الاعظم را وادار می کند که زبان در کام کشند و به ناچار سرتعظیم و تکریم فرود آورند. آن چه در پی می آید نمونه ای از مجموعه مطالب پیرامون حضرت علی در خامه و کلام امام خمینی است که به مناسبت سیزدهم رجب _سالروز تولد مولی الموحدین _ تقدیم می شود:
« تو خیال مى کنى که امتیاز نماز حضرت امیر المؤمنین، علیه السلام، با ما این است که «مدّ» «و لا الضّالین» را طولانیتر مى کند؟ یا قرائتش صحیحتر است؟ یا طول سجود و رکوع و اذکار و اورادش بیشتر است؟ یا امتیاز آن بزرگوار به این است که شبى چند صد رکعت نماز مى خواند؟ یا مناجات سید الساجدین، علیه السلام، هم مثل مناجات من و تو است؟ او هم براى حور العین و گلابى و انار این قدر ناله و سوز و گداز داشت؟ به خودشان قسم است- و إنَّهُ لَقَسمٌ عظیم که اگر بشر پشت به پشت یکدیگر دهند و بخواهند یک لا إلهَ إلاَّ اللَّه امیر المؤمنین را بگویند نمى توانند! خاک بر فرق من با این معرفت به مقام ولایت على، علیه السلام! به مقام على بن ابى طالب قسم که اگر ملائکه مقرّبین و انبیاء مرسلین- غیر از رسول خاتم که مولاى على و غیر اوست- بخواهند یک تکبیر او را بگویند نتوانند. حال قلب آنها را جز خود آنها نمى داند کسى.»
( شرح چهل حدیث، ص: 75و 76)