به گزارش آنا به نقل از دیلیمیل، دوربین NAVCAM فضاپیمای «روزتا» هنگام پرواز در 15 ماه مه 2016، تصاویری را با جزئیات از فاصله 9/44 کیلومتری از مرکز این ستاره دنبالهدار گرفت.
با وجود آن که مأموریت روزتا به پایان رسیده بود، آژانس فضایی اروپا تصاویر گرفتهشده توسط این فضاپیما را به طور آنلاین به نمایش گذاشت. این آژانس، تصاویر به دست آمده را به همراه تصاویر دیگر در 22 ژوئن منتشر کرد.
در این تصاویر، تخته سنگی به نظر میرسد که از یک صخره بیرون زده و ممکن است در نگاه اول بیننده را به اشتباه یاد «میلینیوم فالکون» بیندازد. «میلینیوم فالکون» یک کشتی فضایی است که در سهگانه جنگ ستارگان مورد استفاده قرار میگرفت.
روزتا بعد از یک دهه سفر به منظومه شمسی در 3 اوت 2014 به سکوی پرتاب 67P رسید و نام خود را به عنوان اولین فضاپیمایی ثبت کرد که توانست با یک ستاره دنبالهدار مواجه شود.
این تکه سنگ با سرعت بیش از 135 هزار و 200 کیلومتر در ساعت به فضا پرتاب میشوند و طبق آژانس فضایی اروپا، ستاره دنبالهدار /Churyumov- Gerasimenko 67P، نمایی از منظومه خورشیدی 10 هزار سال پیش تهیه کرد.
محققان معتقدند که این ستاره دنبالهدار از خانواده مشتری است که از «کمربند کویپر» ایجاد میشود. این کمربند، منطقهای در منظومه شمسی و در فاصله 4 میلیون کیلومتری تا 7/2 میلیارد کیلومتری از خورشید است که زمین 149 میلیون کیلومتری از آن دورتر است.
دانشمندان بر این باورند که 67P میلیونها سال در انتظار لبه خارجی این کمربند نشسته است. کمربند کویپر حاوی موادی است که با تولد منظومه شمسی در ارتباطند.
مأموریت روزتا در 30 سپتامبر و با برخورد به این ستاره دنبالهدار به پایان رسید. با تلاشهای جهانی، دانشمندان موفق شدند تکامل این فضاپیما را در طول تاریخ مورد مطالعه قرار دهند.
در این مأموریت 12 ساله مشاهده شد که روزتا پیش از برخورد با ستاره دنبالهدار 67P در سال 2014، به دور خورشید پرتاب شده بود. کنترلکنندههای این مأموریت، آخرین فرمانهای ارسالی شامل 249 خط دستورالعمل را انتقال دادند.
فضاپیمای روزتا مانند یک جسم مچاله و بیجان روی سطح این ستاره دنبالهدار به عنوان یک تکه یخ کثیف و خاکی با فاصله 4/5 کیلومتری باقی خواهد ماند و آن را روی مدارهای منظومه شمسی میچرخاند که ممکن است میلیونها سال طول بکشد.
تصمیم برای نابودی فضاپیمای روزتا به این دلیل گرفته شد که این ستاره دنبالهدار در حال حاضر آنقدر از خورشید دور می شود که پنلهای خورشیدی آن نیروی لازم برای برقراری عملکرد خود را عملا نمیتوانند تامین کنند.