متولد ۱۳۸۲ در تهران، در محلهای که شاید بیشتر آدمها به محدودیتها فکر میکردند، نه رویاها. اما برای آرین، از همان سالهای کودکی مشخص بود که قرار نیست در چارچوبهای معمول باقی بماند. وقتی در هفتسالگی روی سکوی قهرمانی ژیمناستیک ایستاد و اولین مدال طلایش را گرفت، چیزی فراتر از قدرت بدنی در او موج میزد؛ ارادهای که بعدها، به موتور محرکهی مسیر کارآفرینیاش تبدیل شد.
فوتبال هم یکی از بخشهای جدانشدنی زندگیاش بود. در تمام سالهای مدرسه، بدون استثنا، کاپیتان تیم بود. اما نه فقط به خاطر توانایی بدنی یا تکنیک بازی، بلکه به خاطر ذهنی راهبردی و رفتاری مسئولانه. همانجا بود که اولین نشانههای رهبری در شخصیت او شکل گرفتند.
سالها بعد، در دانشگاه آزاد سوهانک، رشته طراحی صنعتی را انتخاب کرد؛ نه صرفاً برای گرفتن مدرک، بلکه به این دلیل که طراحی برای او راهی بود برای ساختن آیندهای که در ذهنش میدید. علاقهاش به ماشینها، محصول، فرم و معنا، او را به مسیری کشاند که در آن «خلق کردن» به یک فلسفه تبدیل شد.
اما داستان آرین فقط دربارهی تحصیل یا ورزش نیست. او در ۱۶ سالگی وارد دنیای سرمایهگذاری شد. ابتدا سکه، سپس بورس، و بعد رمزارز. تجربههایی که نهتنها او را با مفهوم ریسک و نوسان آشنا کردند، بلکه توانست قدرت تصمیمگیریاش را در شرایط نامطمئن شکل دهد.
در ۱۸ سالگی، تصمیمی گرفت که خیلیها حتی در رؤیا هم تصورش را نمیکنند: فتح قله دماوند، آن هم به تنهایی. ساعتها کوهنوردی، سکوت، خستگی، سرما… اما او بالا رفت. و وقتی بر بلندای ایران ایستاد، چیزی در درونش برای همیشه تغییر کرد. از آن به بعد، تنهایی برای او دیگر یک ترس نبود؛ یک قدرت بود.
«من خیلی از کارهام رو تنها انجام میدم. سفر، باشگاه، کوه، حتی رستوران. این برای من ضعف نیست. چون یاد گرفتم به خودم تکیه کنم.»
این استقلال فکری، پایهگذار پروژهای شد که بعدها با نام «مکوود» شناخته شد. دستگاهی که از ابتدا تا انتها، طراحی، مهندسی و ساخت آن را خودش در سولهی پدرش انجام داد. پروژهای در حوزه انرژی، با نگاهی نوآورانه به تولید برق بدون سوختهای فسیلی. او برای توسعه این پروژه، شرکت «مکران» را تأسیس کرد تا مکوود فقط یک دستگاه نباشد، بلکه یک جریان باشد. چیزی که امروز بهعنوان دارایی معنوی ثبتشده در اختیار اوست.
اما آرین به همینجا قانع نشد. در کنار توسعه مکوود، همراه با آرش مرادی، دوست و همدانشگاهیاش، به سراغ حوزهای رفت که هم بومی بود و هم جهانی: زعفران.
پرسش سادهای در ذهنشان شکل گرفت: چرا زعفران ایرانی که گرانبهاترین ادویه دنیاست، باید به شکل فلهای صادر شود؟ چرا نباید برندی وجود داشته باشد که شأن این محصول را در دنیا بازتعریف کند؟ نتیجه این پرسشها، تولد برندی بود به نام لومر. ترکیبی از طراحی صنعتی، هویت بصری، و فرهنگی که بر ارزشگذاری واقعی متریال ایرانی استوار بود.
«محصولی که ارزش دارد، باید شایستهی ارائهای باشد که شأنش را حفظ کند.»
لومر، حالا نهفقط در فروشگاههای آنلاین ایران بلکه در حال آمادهسازی برای ورود به بازارهای منطقه است. برندی که پشت آن، ایده، تلاش، و شناخت دقیق از بازار قرار دارد.
در ۲۱ سالگی، زمانی که بسیاری هنوز مسیر خود را نمیشناسند، آرین رسولی همزمان مالک برند لومر، خالق پروژه مکوود، مدیر شرکت مکران و همچنین صاحب یک شرکت در انگلستان بود. این شرکت، بازوی بازرگانی بینالمللیاش بهشمار میرود. ابزاری برای ورود مطمئن به بازارهای خارجی و گسترش روابط تجاری بدون موانع مرزی.
اما پشت تمام این عناوین و برندها، یک ذهن خستگیناپذیر وجود دارد. ذهنی که باور دارد:
«اگر بتونی چیزی رو تصور کنی، میتونی بهش برسی.»
در دنیایی که بیشتر افراد منتظرند شرایط ایدهآل فراهم شود، آرین باور دارد باید شرایط را ساخت. باید از دل خاموشی، نور درآورد. از دل سولهی متروکه، فناوری ساخت. از دل محصول سنتی، برند مدرن. و از دل محدودیت، فرصت.
این روزها، او همچنان به ساختن فکر میکند. نه فقط دستگاهها و برندها، بلکه ساختن خود. ساختن فلسفهای که از کودکی در وجودش بوده: اینکه اگر قرار است کاری را انجام بدهی، باید طوری انجامش بدهی که تا سالها دربارهاش صحبت کنند.
این، روایت آرین رسولی است؛ جوانی از تهران، با قلبی بزرگتر از دماوند، و نگاهی که فراتر از افقهای امروز را میبیند.
Arian Rasouli on Socialmedia