هفته‌نامه «۹ دی» طی مطلبی با عنوان «وقتی خود غرب هم غرب‌گرایان را پس می‌زند!» نوشت:
ماجرای عیسی هاشمی، پسر معصومه ابتکار، و خانواده‌اش دیگر فقط یک خبر مهاجرتی نیست؛ به نمادی تلخ از یک تناقض بزرگ تبدیل شده است. آمریکا اقامت دائم او، همسر و فرزندش را لغو کرده و آنها در مسیر اخراج قرار گرفته‌اند.
اما دردناک‌تر از خود اخراج، تصویری است که این ماجرا از کارنامه جریان غرب‌گرا در ایران به نمایش می‌گذارد. معصومه ابتکار سال‌ها در بالاترین سطوح دولت جمهوری اسلامی، از جمله در دولت های خاتمی و روحانی، معاون رئیس‌جمهور بود؛ اما فرزندش سال‌ها در آمریکا زندگی کرد و آنجا اقامت دائم گرفت. حالا همان آمریکایی که برای او محل زندگی و آینده شده بود، اقامتش را لغو کرده و در صف اخراج قرارش داده است.
این فقط یک تناقض سیاسی نیست؛ یک آبروریزی تمام عیار برای جریانی است که سال‌ها غرب را قبله‌نمای توسعه، آزادی و زندگی بهتر معرفی کرد، اما امروز می‌بیند غرب حتی فرزندان همین جریان را نیز شهروند خود نمی‌داند و هر زمان بخواهد، درب خروج را به رویشان باز می‌کند.
تلخ‌تر آنکه عروس ابتکار نیز در نامه‌ای از بازداشتگاه آمریکا، از علاقه خود به زندگی در آمریکا سخن گفته و خواهان ماندن در این کشور شده است. حالا باید پرسید: این چه غرب‌گرایی است که غرب هم آن را پس می‌زند؟!
و البته یک سؤال بسیار مهم‌تر برای داخل کشور باقی می‌ماند: چرا باید مسئولان و مدیرانی که سال‌ها در حساس‌ترین جایگاه‌های جمهوری اسلامی تصمیم‌گیر بوده‌اند، خود یا خانواده درجه یک‌شان امکان اقامت و زندگی در کشورهای خارجی را داشته باشند؟
دو تابعیتی بودن یا وابستگی اقامتی مسئولان در مناصب حساس، موضوعی نیست که بتوان با توجیهاتی امنیتی از کنار آن گذشت. وقتی پای امنیت ملی، اطلاعات، سیاست خارجی و تصمیمات راهبردی کشور در میان است، نمی‌توان پذیرفت تصمیم‌گیرنده هم‌زمان یک «راه فرار» و آینده‌ای در کشور رقیب داشته باشد.
مردم حق دارند بپرسند: چرا مسئول باید برای ایران تصمیم بگیرد، اما خانواده‌اش برای آمریکا آینده بسازد؟ ماجرای پسر ابتکار یک هشدار جدی است؛ نه فقط برای اصلاح‌طلبان و غرب‌گرایان، بلکه برای کل نظام مدیریتی کشور: مسئولیت در جمهوری اسلامی باید با تعهد کامل به ایران همراه باشد، نه با یک پای در تهران و پای دیگر در واشنگتن.
اگر غرب این افراد را نمی‌پذیرد، حداقل انتظار این است که ایران، آنان را برای مردم و مسئولیت‌های حساس خود، بی‌قید و شرط نپذیرد.